Güzele ulaşmak için, yaşamında bazı zorluklara katlanman gerekebilir.

Tesadüfen tanışmadık, ama yaşanan her şey bir tesadüftü. Taşın üzerine oturmuş, ayaklarımı soğuk suya bırakmış ve güneşin sıcaklığını tenimle hissediyordum. Suyun içinde yüzerken bana seslenip “Güzel bir yere gidiyorum, benimle gelmek ister misin?” dedi. Fazla düşünmeden onu takip ettim. Yolculuk 45 dakika ve belki de daha fazla sürmüştü. Ancak yol boyu karşıma çıkan kayalar, dikenli çalılar, derin sessizlik, susuzluk, bilek burkulmaları, buz gibi soğuk suya katlanmak zorunda kalmıştım. Her seferinde, “İstersen geri dönebiliriz.” diyen rehberime inat ben devam etmek, yolun sonundaki güzele ulaşmak istedim.

“Güzellik, bir anın içinde ebediyeti hissetmektir.” — Marcel Proust

“Ne kadar da güzel, değil mi?” dedim. Evet, buraya ulaştığımıza, yol boyu katlandığımız çalı çırpı ve bacaklarımızdaki çiziklere, bilek burkulmalarımıza, kayıp düşmelerimize, susuz kalmamıza, ter dökmemize hepsine ve daha fazlasına değmişti.

Gerçek anlamda kan ve ter dökerek ulaştığım yer yalnızca güzel değil saklı bir cennet parçası gibi, bir o kadar da ıssızlığıyla ürperticiydi. Ancak buz gibi suya her dalışımda huzurun duyumsanabildiğini orada öğrendim.

Sonra fark ettim ki: güzele ulaşmak için bazen zorluklara katlanman da gerekebilir. Yani, sonunda güzellik olduğunu bilsek tüm zorluklar katlanılır olur muydu?

Zamanımınız sorunu belki de güzel olana bu kadar hızlı ve  çabuk ulaşmamız ve belki asıl olana ulaşamıyor oluşumuz. Şimdi bunun için kimseyi suçlamaya gerek yok. Neden mi?  Bizden önceki “Ben çektim sen çekme yavrum.” düşüncesi bizi bu günlere getirdi.

“Güzellik, insana verilmiş en sessiz armağandır.” — Dostoyevski, Budala

Asya’da çocuklara verilen öğütler ve geleneklere bağlılık halen devam etmekte. Bu sebeple toplumda yozlaşma, kültürel bozulma ve dil kaybı gibi önemli kavramlar ya daha az zarar görüyor yada hissedilir düzeyde bir etki yaratmıyor.

Diyemeyiz ki Türkiye’deki aileler bu düşüncelerini falanca niyetle ve içinde iyilik barındırmadan yapmış olsunlar, öyle değil mi? Yani, içinde bulunduğumuz Dünya’da doğru asla tek değil (bize öğretilenin aksine). Ancak, denenmiş bazı yollar var ki insanın yeniden denemesi yada olmuyorsa zorlamasına gerek yok!

Güzel her zaman güzeldi zaten. Erişilebilir kılınması sahip olduklarını elinden almadı tam aksine onu böylesine net anlayabilmemiz için bizlerin zamana ihtiyacı vardı. Kendi güzelliğini yeniden keşfetmen dileğiyle.

Neden hep onları yeterince sevmediğimi söylüyorlar? Bu hiç de doğru değil! Sonrasında çektiğim acıya bakılırsa epey de sevmişim. Acaba onların istediği şeklide mi sevmedim? Bugün çöp kutusundaki eski fotoğraflara bakarken fark ettim gözlerimdeki sevinci, mutluluğu, ışıldamayı. Son zamanlarda en son ne zaman o şekilde gülümsedim ki? Bu da yeterli değilse başka ne yeterli olabilir ki birine onu sevdiğimi ikna etmeye?

“Hak ettiğimizi düşündüğümüz aşkı yaşarız.” The perks of being wallflower

Bunca zaman sevilmediğimi yada kimseyi gerçekten de sevmediğimi düşündüm. Kendinden başka birini sevmek nasıl bir histi ki ben buna sahip olmadığımı düşünüyorum? Sevmenin karşı tarafa hediyeler almak, mesajlar atmak, iltifatlar yağdırmak, her anlamda destek olmak, yanında olmak, dünyamın merkezi yapmak olduğunu sanırdım. Oysaki yanıldığımı şimdilerde anlıyorum. Birine olan sevgimizi kendimize olan değerimizden anlarız, kendimiz kadar sevebilir, bunun ışığını ona yansıtabiliriz. Elinizdeki bir mercekle diğerine bakmak gibidir sevmek, güneşe tutup yakmak değil. Ne kadar güzel olduğunu anlamak için mercek altına alıp karşındakini o mercekle inceleyebilmek gibidir. Tüm güzel yanlarına ışık tutan bu mercek hepimizde var. Oysa biz onu güneşe tutup karşımızdakini yakmak için uğraşıyoruz, yakabildiğimizde elde ettiğimiz güçle aşkı karıştırıyoruz.

Peki nereden geliyor bu inançsızlık? Neden onları sevdiğime inanmadılar ve her biri birer birer hayatımdan gitti. Eskiden gitmeleri doğal gelirdi, ancak şimdilerde bunu tuhaf buluyorum. Çünkü ne ben ne de onlar sevmeyi, sevilmeyi bilmezken bilmediğimiz bir konu yüzünden kavga edip diğerinin kalbini kırıyoruz. Bildiklerimizi paylaşsak, ve bilmediklerimizi kabullensek her şey daha güzel olmaz mı?

Ben sevmeyi ve sevilmeyi bilmem. Beceremem. Daha önce bir kez öğrendim, ancak çok canım yandığından bedenim, zihnim ve ruhum bunu tekrar yaşayacağını anladığı anda beni korumaya çalışıyorlar. Hastalanabiliyorum, korkabiliyorum, gergin oluyorum, iştahım kesiliyor, agresifleşiyorum, tahammülsüz oluyorum, sessizleşiyorum. Ne gariptir ki bunların hiç birisi aşka dair belirtiler değil, ama benim için öyleler. Ne zaman korkumu yenmeyi denesem, doğal bir şekilde, terk ediliyorum. Son ilişkimde biraz beklerse bu tarz tepkilerimin giderek azalacağını ve düzeleceğimi söylememe rağmen bir şey değişmedi, çünkü karşımdaki insanın aradığı şey sevgi değil zaman geçirmekti. Benimle geçirmeyi planladığı süre dolunca da kendi yaşamına geri döndü.

“Tadını çıkar, çünkü gerçekleşiyor.” The perks of being wallflower

Birbirine tamamen yabancı iki insan, sevgi adı altında birbirlerinin yaşamlarına dahil oluyorlar. Birbirlerine zaman ayırıp, tüm ilgilerini ötekine veriyorlar, ancak karşılığında aldıkları şey onları mutlu etmeye yetmiyor. Peki, ama neden? Mutsuz olmak bu kadar kolayken mutlu olmayı seçmek neden bu kadar zor? Mutlu olmak için karşılıklı bir çaba gerekir de ondan. Şimdilerde ilişkilerde olmayan şey bu. Çaba, sabır ve emek. Emeksizce elde edilen ilişkiden ne zihin, ne de beden zevk alıyor. İnsan ilişkisini sanal ortamla, sanal olanla karıştırmaya devam ediyoruz. Böylesi kolay geliyor. Zaten duyguları bastırılmış bir ülkeysen kolay normal geliyor. Gelişmiş kaç ülke var? Ve o ülkede duyguları bastırılmayan kaç insan var?

Yaşamın içinde bir yandan kendi oluşumumuzu tamamlamaya çalışmak, bir yandan gelişen ve değişen dünyada var olmak, bir yandan insan ilişkilerimizi yönetmeye çalışmak kolay değil. Cidden. Tüm bunların sağlıklı bir çevre için geçerli olduğunu unutmamak lazım.  Bunlar birere süreç ve geleceğe dair kendinizle yaptığınız bazen kısa bazen uzun vadeli anlaşmalar. Gelecekte nasıl biri olmak istiyorsun? Cevabını biliyor musun? Bilsen bile bundan yeterince emin olabilir misin? İnsanın önce kendine olan inancı, güveni ve sevgisi üzerine çalışması gerekirken yıllarca hepimize önce başkaları tarafından onaylanmamız gerektiğini öğrettiler. Sevgiyi sahip olduğumuz arkadaş adetinden ölçümlediler. Daha kendini tanıyamamış bir çok kişi, başkası için yorum yapabilmeye ve onu acımasızca eleştirebilir hale geldi. Sorsan kendinden bir haber bir çok kişi öteki hakkında hak sahibi oldu.

Bizden sonraki nesil için yarattığımız gelecek bu mu olmalıydı? Bize yaratılan dünyadan kaçmak için kendimize kurduğumuz yeni dünyadan gerçekten memnun muyuz?

Son yıllarda insanların birbirine olan güvensizliğine karşın benim kendime olan güvenim ve saygım her geçen gün daha da artıyor. Çünkü, artık başlarını yerine en çok kendime inanıyorum, değer veriyorum da ondan. Başkalarından akıl almayı bırakıp kendi kendime kararlar aldığımdan beri çok daha huzurlu ve mutluyum. Hataysa da benim hatam, başarıysa da benim başarım, hepsi tümüyle bana ait! Bastırılmamış, yaşanılmış duygularımı keyifle deneyimliyorum.

“Her şeyi berbat ettim, yarın başka bir gün olacak. Gelecek yıl başka bir yıl olacak. Bu benim hatam senin değil!” Selma Hayek

Duygularını bastırmak denilince aklınıza ne geliyor? Mesela, “işe duygularını karıştırmamak” geliyor mu aklınıza? Oysaki şimdilerde iyi bir yöneticide olması gereken özellikler arasında ilk sırada “iyi iletişim” geliyor. Peki iyi bir iletişim ne ile başlar? Karşındakine değer vermek, karşındakini dinlemek ve empati yapmakla devam eder, değil mi? 🙂 Komik ama hala işin iş kısmına geçemedik, iyi bir lider olabilmek için insani duygulardan bahsediyoruz. Neyi unuttuk da tekrar hatırlamamız gerekiyor?

İçinde bulunduğumuz bu dünyada önceden ne eksikti ki biz onu bulma peşinde giderken bu kadar kaybolduk? Kaybettiklerimizi geri getiremeyiz, yeni kazandıklarımıza da sevinemiyoruz.

Neyse, sonuç olarak hepsi de yanılıyorlar. Her birini ayrı ayrı çok sevdim, her birini tanımaktan keyif aldım. İstediğim için hayatımda yer aldılar. Fakat her biri önce kendi değerlerini bilemedikleri için, sonrasında da  benim değerimi bilmeyen insanlardı. Anladım ki, yaralı biri bir diğerinin yarasını da saramazmış. Bazen benzerlikler can acıtır, farklılıklar güzellik yaratırmış. Yeni anladım ki kendim gibi yaralı insanlarla her ne kadar tanıdık gelseler, bu sebepten güvenilir gibi gözükse bile gerçekler bundan çok uzaktaymış.

Yaralı insanların uzanan eli kestiklerini, acıttıklarını en iyi ben bilmeliydim, ancak ben “yine yeni yeniden” şarkılarıyla büyütülmüş naif bir dönemden gelmeyim.

not: hepsi de benden sonra evlendi. yani hiç bir şey başaramadıysam da buna vesile olmuşum! 

Neden severiz ve sevilmek isteriz? Bu duygunun zihnimizdeki, bedenimizdeki etkileri neler? Sevildiğimizi bilmek bizi neden bu kadar mutlu eder?

Konunun bir bilimsel tarafi var ancak öncelikle zihnimizde yanlış yada farklı kodlanan terimlerden başlamak istiyorum. Yanlış tanışmalar, yanlış izlenimler düzeltilebilir mi?

Love Amore Aşk Sarange Ti Amo, sana hangisi lazım ?

Çok sevdiğim ve değer verdiğim bir dostumlayız sohbetimiz ilerlerken bana her zaman olduğu gibi bir ödev verdi. Verdiği ödevi yapacağımdan emin olmak için de hepsini bir parça kağıda teker teker yazdırdı. (kağıdı hala saklarım) Son sorusu “Neden Severiz?” İdi ve ekledi “Cevabını bulursan gel ve bana da anlat lütfen.” Yazmayı bitirip başımı kaldırdığımda da bana bakıp muzipçe gülüyordu. (Gülüşünü hep çok sevmişimdir.) Çok bilirim ya hemen cevabı veriyorum, “E, sevmeye ihtiyacımız var da ondan!” Verdiğim hızlı cevabı sevgili dostum tüm sıcaklığıyla karşıladı ve sadece şunu söylemekle yetindi, “Bunu biraz düşünmelisin, eminim yüreğin doğru yanıtı bulacaktır.”

Bu güzelim kelimeyle tanışmamız o kadar yanlış ve kötü bir başlangıçla gerçekleşti ki uzunca yıllar kendimle kavgalar etmem , temizlik yapmam ve bu kelimeyi zihnimde yeni baştan kodlamam gerekti. Sonu tatlı bitecek zihnimdeki sevgi çözümlemelerini duymaya hazır mısın? Peki öyleyse, başlıyoruz..

Şöyle ki benim zihnimdeki “sevgi” hayatımda var olan bir kadının adıyla hafızama kodlanmış durumdaydı ve haliyle nefret ettiğim bu kadının adından bahsetmek istemiyordum. Sevgi yüzünden ailemiz dağılmış, babam yaşadığı son ana kadar da bu kadına bakmıştı. Ben ve ailem bin türlü zorlukla baş ederken babam ve Sevgi refah içerisindeydiler. Çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamak yerine tüm varını yoğunu ve “sevgisini” bu diğer kadına veriyordu babamız. O duymayı istediğimiz, hissetmeyi beklediğimiz tüm sevgiyi bu Sevgi olacak kadın alıyordu. Babam öldükten sonra telefonunda okuduğum sevgi dolu mesajları okuduğumda hissettiğim şey “Bu adam sevmeyi biliyormuş da bize mi fazla görmüş yani?” Olmuştu. Sevgi olacak o kadın benden babamı ve beraberinde milyonlarını da almış yerine sevilmeye değer bir evlat olmadığım hissini verip mesajlarıyla beraber ortadan kaybolmuştu.

Kaybolan ‘sevgi’ değil dönüştüğü yeni duygu durumu halindeydi sorun. Nefret sarmıştı sevginin etrafını. Korkusundan gizlenmişti sevgi.

Tüm suçlu Sevgi’deydi! Tabii ki de onda! Benim saf ve masum babamı kandırdı ve elinde oyuncak etti. Yoksa benim babam akıllıdır, iyidir, hoştur, bizi sever, babam bize bunu yapmazdı eğer o Sevgi yosması olmasaydı… mı acaba? Bu yalanlara inanıp Sevgi’yi suçlamak gerçekleri kabullenmekten çok daha kolay geldi yıllarca. Kendimi bu yalanlara inandırıp “sevgi” kelimesinden nefret ettiğime ben de inanamıyorum, ama böyle oldu. Sevgiyi ve sevilmeyi yanlış yerlerde aradığımı ve ararken karanlıkta kaybolduğumu ben de bilmiyordum ama artık biliyorum.

Dilerseniz aşamalarıyla bu durumdan nasıl kurtulduğumu başka bir yazıya bırakalım, zira o da başka bir serüven. Kısacası önce şu kendi adını lekeleyen kadınla kendi içimde barıştım. Yalanlar, hatalar, yapmak istediğim tüm o karanlık ve şiddet dolu düşüncelerden kurtardım “sevgiyi”. O artık boşlukta süzülen uzanılıp alınmayı bekleyen bir yaprak gibiydi, özgürdü, yeniden doğmuştu ve avucumun içinde minicik, kırılgan ama tüm ağırlığıyla durmaktaydı. Hemen yeni bir tanım yapmak istemedim. O yeni haliyle biraz da ürküttü beni. Bir süre zihnimde dolanmasına ve ara sıra beni gıdıklamasına izin verdim. Önce birbirimize alışmalıydık, öyle değil mi?

Dolayısıyla sana önerim öncelikle sevginin sendeki tanımını yap, sonra bu tanımda seni rahatsız eden şeyleri bul ve bu kelimenin tanımını yeniden yap!

Her dokunduğu cana merhem olup, onu çoğaltan başka bir duygu olabilir mi?

Yazının başındaki sorumuza geri dönecek olursak: neden sevilmek isteriz? Bilime göre bunun cevabı şöyle: beyin varlığını ancak etrafındakiler sayesinde farkında olabiliyor. Bu nedenle de her yaptığı yeni keşif için onaylanmaya ve beğenilmeye ihtiyacı var. Yani bir organ olarak beyinin etkileşimde olmaya, dolayısıyla ötekine olan ihtiyacı bulunmakta. Bunu hayatta kalmak için yaptığı varsayılıyor. Yani sevmeye ve sevilmeye olan ihtiyacımız beynin yalnız kalmaktan hoşlanmamasından geliyor. Peki çevremizde yalnız kalan ve bununla mutlu olan insanlara ne demeli? Onlar bu durumla barışan ve bu korkularından arınmış insanlar ancak onların bile tamamen yalıtılmış hayatlar yaşadıklarında verimli, sağlıklı ve mutlu olduklarına dair bir kanıt henüz yok.

Daha önce sevgi ilaçtır, sevgi iyileştirir, sevginin gücü gibi artık kalıplaşmış cümleleri duymuşsunuzdur. Bilime göre bunlar gerçekten de gerçek. Öyle ki Hitler’in askerlerinin sevgi ile ilgili yaptıkları acımasız ama maalesef ışık tutan testlerinde de görülüyor ki sevgisiz yani annesinden mahrum bırakılan bebek maymunlar kısa zaman sonra hastalanıp ölüyorlar. Ancak annesine benzer yumuşaklıktaki bez maymunlara sahip bebek maymunlarda her hangi bir hastalık durumu görülmüyor. Bu testi örneklerle çoğaltabiliriz. Benzer durum barınaklardaki hayvanlar, sokaktaki canlılar, yurtlarda büyümüş çocuklar içinde geçerli. Sevginin iyileştirici gücü bugün kanser hücrelerini bile yenebiliyor. Yani gerçekten de hayatta kalmamız için sevmek ve sevilmek çok önemli.

Sevildiğimizi bilmek neden bu kadar önemli peki? Cevabı gene bilimde: çünkü beyin ancak dış etkenler sayesinde kendi varlığını hissedebilmekte. Yani bedenimiz bu meraklı organımızın birer uzantısı. İşitmek, görmek, koklamak, tatmak, duymak ve dokunmak için ona hizmet eden duyularımız sayesinde çevresini keşfedebiliyor. Bu sayede onu hayatta tutacak şeyleri tekrar tekrar deneyimleyerek mutlu olmaya devam edebiliyor. Ne kadar basit bir talep değil mi ? Organlarımız beynimizin merakını ve korkusunu dindirmek için her gün denemeye devam ediyor. Çünkü bu merak onu hayatta tutuyor. Her şey tamamen hayatta kalmak için kurgulanan deneyimlerden ibaret.

Benim zihnim şöyle çalışır, öncelikle yapmak istediğim şey her ne ise onu mantığımın kabul etmesi gerekir. Mantığımın almadığı şeyleri yapmaktan haz etmiyorum. Yani ben önce bu işin bilimsel yönünü araştırdım, sonra kendime yeni bir tanım yaptım. Sevgi benim için mutlu olmak, gülümsemek, yaşadığımı hissetmemdi. Bu hissi kimse elimden almamış ben karalayıp kör kuyulara atmıştım. O nedenle önce sebebini öğrendim, sonra yeni bir tanım yaptım ve sonunda da bunu deneyimledim. Meğer sevdiğim ne çok şey varmış, yani beni hayatta tutmak için, yaşamam için bir çok neden varmış! Hiç bir şeyi yada hiç kimseyi sevmiyor yada sevemiyorsanız bile en azından kendinizi sevmeyi deneyin.

Merhaba yaşamak, merhaba yaşam! Hoş geldin, karanlık dünyamda bana ışık oldun! Merhaba benim sevgim!

Ne kadar hassas olduğumu biliyor musun? (…………) işte bu kadar, sonu olmayan bir sonsuzluk kadar hassasım. Peki çözümü var mı ? Hassas olmamam değil mi ? Bu kadar kolay olsaydı çoktan bu huyumdan vazgeçer ve senin gibi olurdum zaten. Ama sandığın kadar kolay değil. Neden mi ?

“Hakkımda ne düşündüğün umurumda değil, seni etkilemek için doğmadım!”

Ben buyum da o yüzden! Sen öylesin, ben de böyle. Birbirimizi olduğumuz gibi kabullensek ve böyle devam etsek? Olmaz mıydı? Hayır olmaz, çünkü insanalar çevrelerinde sürekli dikkatli davranmaları gereken bir bireyi uzun süreli olarak hayatlarında barındırmak istemiyorlar. Çünkü bu sürekli başkasına öncelik vermekten geçiyor ve özellikle de ilgi arsızları için bu durum çekilmez bir hal alabiliyor. Çünkü kendilerinden başka bir bireye öncelik vermek, değer vermek onların lügatında YOK!

“Kafa dengi insanlar olmadığından değil, kendinizi gerçek kimliğinizden ayrıştırdığınızda yalnız hissedersiniz.” ABRAHAM HICKS

Mesela ben Türkçe müzik dinlemek, hafta sonları saatlerce süren kahvaltılar hazırlamak ve erkenden uyanmak hiç mi hiç istemiyorum. Sabah rutinlerimi başkası için değiştirmek hiç hoşuma gitmiyor. Aksi halde rahatlayamıyorum.

Yıllar önce saatlerce uğraşıp özenle hazırladığım yemeklerin ne kadar aptalca olduğuna karar verdim, çünkü bu durum beni mutsuz ediyordu. Nedeniyse: 1 saatlik harcanan sürenin ve devamında toparlamak için harcanan 1 saatin karşılığında o öğünün bitme süresi 15 dakika olmamalı. Bu nedenle benim hazırladığım bir yemek en fazla yarım saat olurken, onu yeme sürem de gene eş zamanlıdır. Ardından toplama ve temizleme sürem de yaklaşık yarım saati geçmemelidir. Bana göre mükemmel bir öğünün karşılığı budur. Çünkü yemek yemek benim için bir ihtiyaçtır. Hayatımdaki önemi ve kapladığı sürede bundan daha fazla olmamalıdır.

“… duygusal bütünlüğümüzü toplumsal kabul için feda ediyoruz.” SEVEBİLMEK – YONG KANG CHAN

Dünya’yı çok seviyorum. Ancak içindekilerin ona zarar verdiği kanısındayım. Başka zamanlarda Dünya’nın içine sıçabilirsiniz ama benimleyken dikkat etmelisiniz. Neden mi? Çünkü arkadaşlık, aile, sevgi bunu gerektirmeli. Yani ben plastik poşet konusunda hassas isem, yanımda sürekli poşetleri burup burup çöpe atmamalısınız. Bu durum beni sinir ediyor, rahatsızlık veriyor ve sonunda kaygılı hale getiriyor ve sen de bunu biliyorsan neden yapıyorsun? Ya da neden arabada çöp poşetim var iken kocaman metal kutuyu kapıyı açıp dışarı atıyorsun? Sebebi nedir? Ben arabamda sigara içmiyor isem sen neden içme hakkını kendinde görüyorsun? Ben şirket aracımı özenle, dikkatle kullanıyor isem sen neden ona zarar verecek hareketlerde bulunuyorsun?

Bunları aklım almıyor, ama kalbime sığdırıyorum.  Çünkü birlikte yaşamanın bedeli bu. Acı çeksen de tahammül etmek, kabul etmek ve devam etmek.

Peki, aynı şeyi benim için yapıyorlar mı? Elbette hayır! Azınlık olduğumuz (aşırı hassas ve duyarlı insan) için bekledikleri kendileri gibi olmam, çünkü öyle insanlar (gamsız, umursamaz) çoğunlukta olduğu için doğrusunun da bu olduğu inancındalar. Benim gibilerinin onların sırtındaki bir yük olarak görmekteler. Aslında durum tam tersi, çevreye zararlı, ben merkezcil bu insanlar sadece umursamazca yaşayıp giderken, bizler onların bu dünya da açtıkları yaraları sarmaya mecburuz.

Attıkları çöpleri toplarız, yaktıkları ağaçları dikeriz, öldürdükleri hayvanları gömeriz, arkalarındaki enkazları toparlarız, plastiklerinin yerine doğal ürünleri kullanmaları için elimizden geleni yaparız ama gene de kendimizi beğendiremeyiz. Çünkü onlar çoğunluk biz azınlıktayız. Bu da sayıca üstün oldukları için onları haklıymış gibi gösteriyor. Bizlerse zona olup, kurdeşen geçirip, yataklardan çıkamıyoruz. Taşıdığımız ağır yükün altında ezilirken onlar gününü gün ediyorlar.

Sizin doğrularınıza göre yaşamımı yönetemem, zorunda mıyım ?

Yıllardır ağrıdığını hissettiğim kalbimin yükleri işte bunlarmış. Kendimi 1000 kat yorgun, bitkin hissediyorum. Anlatsam da anlayacak kimse yokmuş gibi geliyor. Haksızlık değil sadece artık tükenmiş hissediyorum.

Saatlerce ağlayacak gibiyim ama gücüm yok.

Hayatımı yemek, temizlik ve süslenmekte geçirmek istemedikçe buna zorlanıyor gibiyim. Öğrenmem mi gerekiyor, yoksa öğrenmekten mi kaçınıyorum. Anlamıyorum.

Sadece şunu bilmenizi istiyorum, bir grubun içinde en zayıf kim ise ona göre davranmak zarafettendir. Çoğunluk olduğun için o bir tek değerli insanı yok saymak güçten değil güçsüzlükten gelir. Bir gün onun gibi olmaktan korkan bir grup korkak insanın tüm korkularını o bireyden çıkarmasından gelir. Bizler bunu bildiğimiz halde susarız ama siz sesinizi yükseltmekten kaçınmazsınız. Yok, cümlemi şu şekilde düzeltiyorum: BEN bunu bildiğim halde susuyorum, ama SEN sesini yükseltmekten UTANMIYORSUN! Sana yazıklar olsun!

Beni alt etmenin sana verdiği güçle etrafta dolaşmaya devam et. Seni izleyip üzülüyorum, güçsüzlüğünden korkup güçlü olmaya çalışırken aldığın hali bir görsen. Seni neden yeterince dikkate almadığımı anlardın, ama bu imkânsız.